Mój świat składa się z dwóch półkul. Na jeden byłaś Ty a na drugiej cała reszta. Odkąd Ciebie nie ma , moja równowaga się zachwiała. Zabrałaś ze sobą powietrze, dobre powietrze. Czuje się sama i opuszczona. Bardzo za Tobą tęsknie. Byłaś moim dobry duchem, pocieszycielką, pomagałaś mi we wszystkim. Kocham Twoją dobroć i nigdy nie przestanę. Nie zapomnę jak oddałaś mi swoje ostatnie pieniądze. Jak mnie chwaliłaś i wszystko Ci się we mnie podobało. Zawsze widziałam akceptacje mojej osoby. Dzieci jak broiły, miałaś dla nich wytłumaczenie – „ to tylko dzieci”. Jak mąż pił – mówiłaś „mężczyzna musi czasami iść na piwo”. Lgnęli do Ciebie starzy i młodzi. Nie szukałaś zwad, zawsze pogodna z oczami uśmiechniętymi i błękitnymi. Pracowitość to Twoja następna cecha. Pracowitość nie zwykła, jak szłaś po wojnie 20 km do najbliższego miasta sprzedać płody rolne. Robiliśmy wielkie oczy. To nie możliwe mówiliśmy. A Ty odpowiadałaś – przecież miałam wtedy 30 lat, a w 47 r. nikt w okolicy nie miał samochodu. Podziwiałam Twoją ochotę do życia. Życie jest piękne – to Twoja dewiza. W 59 r. sama pojechałaś odwiedzić swojego brata w Kanadzie. Miałaś 42 lat, płynęłaś Batorym. Nie znałaś obcego języka. Ja bym się dziś nie odważyła a Ty brałaś życie garściami. Kochałam Twój entuzjazm, optymizm a zarazem pokora do życia. A nie było ono łatwe. Jako małej  dziewczynce - zmarł Twój ojciec. Zostaliście sześcioro dzieci z Twoją ukochaną mamą. Potem zakochałaś się. Był jak mówiłaś pięknym i dobrym człowiekiem. Ale też nie nacieszyłaś się nim za długo. Zginął na wojnie. Chyba przeczuwałaś że może nie wrócić… Jak jechał na wojnę trzymałaś się wozu na którym siedzieli mężczyźni . Płakałaś, łkałaś nie chciałaś go uwolnić. Pojechał, nie wrócił. Nie chciałaś potem już z nikim się wiązać. Bo lepiej być samej niż byle jak. My Ciebie pokochaliśmy jak matkę, ojca, własne dzieci. Dzięki Tobie dowiedziałam się co jest w życiu ważne. Miłość i szacunek, nie narzucanie innym siebie. Twój ciepły głos ciągle słyszę. Słyszę jak odbierasz telefon… Jak śpiewają Raz, Dwa, Trzy:
„..czas niech płynie poprzez nas,
kto zgasł, temu nie potrzebny czas.
Głos, Twój ciepły ucichł głos
już noc, niebu nie potrzebna noc.
Łzy, niech płyną wyschną łzy,
więc wiesz, w niebie nie potrzeba łez"..

Już nic nie będzie takie jak było.
Żyłaś  93 lat.  We mnie żyjesz dalej. Mówią , że piękny wiek. Ale nie ma pięknego wieku na odejście takiej osoby jak Ty.